จู่ๆ ฉันก็รู้สึกกลัว อย่างหาเหตุผลใดๆไม่ได้ ราวกับว่า กลัวจันทร์เสี้ยวในคืนเดือนมืดจะกลืนหายไปในท้องฟ้าข้างแรมแล้วไม่กลับมาอีก กลับกันบางทีฉันก็กลัว full moon กลัวว่ามันจะเต็มดวงอยู่อย่างนั้น โดยไม่ถูกความมืดกลืนหายไปในแต่ละคืน
ถ้าไม่มีคืนพระจันทร์เสี้ยว แบบนี้ชีวิตก็ไม่โรแมนติกแบบดาร์กๆอะดิ -ไม่เอาหรอก ไม่ชิคเลย-
-ถุยย…มันฟังดูลิเกดัดจริตชะมัดเลยว่ะ คุณว่าไหม มีฟองออกมาจากประโยคตะกี้นั้นของฉันด้วย ฟูฟ่องเลยทีเดียว-
ฉันกลัวจริงๆนั่นแหละ
สตูดิโออัลบั้มชุดที่สามของ islands วงที่ฉันคิดว่าชอบที่สุดในช่วงสามสี่ปีมานี้ออกมาแล้ว (บอกก่อนว่าไม่ใช่เพราะใบหน้าของ Diamonds -Nicholas Thorburn- นักร้องนำ) พอได้ฟังแล้วฉันก็กลัว เหมือน…รู้สึกราวกับว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นจันทร์เสี้ยวอีกเมื่อแหงนมองไปบนท้องฟ้า
พอคนเราอายุมากขึ้น อะไรบางอย่างมันก็ไปถึงจุดคลี่คลายและเปลี่ยนแปลง
พระจันทร์มันไม่เสี้ยวทุกคืนหรอกเว้ย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษน้ำขึ้นน้ำลง ถ้าจะโทษก็ต้องโทษโลกที่แม่งเสือกหมุน
แล้วถ้าโลก..
:: :: :: :: :: :: ::
ฉันชอบ islands เพราะ lyric ตั้งแต่ชุดแรก พอได้ฟังแล้วถึงกับ…ห่ะ..กุไม่รู้หรอกว่าใครในวงเป็นคนเขียนเพลง แต่พวกมึงอายุแค่นี้ ทำไมเขียนถึงความตายได้สวยนักวะ
อันที่จริงแล้วฉันไม่รู้หรอกว่า เนื้อเพลงมันพูดถึงความตายบ้างหรือเปล่า ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ มันดูเหมือนบทกวีน่ะนะ
ฉันคิดว่า เนื้อเพลงเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ฉันเลือกหรือไม่เลือกที่จะฟังเพลงของวงนั้นๆ
เพลง swans ในชุด return to the sea ความหมายมันน่าจะเป็นหงส์หรือเปล่า? ตอนฟังฉันไม่นึกถึงหงส์เลยสักนิด ฉันนึกถึงศัพท์คำว่า swansong มากกว่า มันยังกะเพลงลาตายยังไงยังงั้น -นี่เป็นแค่ความรู้สึกนะ ไม่ใช่ความหมายจากเนื้อเพลง-
…I woke up thirsty the day I died
And the tide was swirling
My mouth is so dry
And all I see is sea to shining seas
Swans
Swans
Swans sing songs
All night long
Who knew how warm the islands would be
And who knew just how much
The sky covers me
It makes you forget what it means to be free
I climbed into the blowhole
In the ribs I found you
With a wick we lit a flame
Now look at the smoke that it blew
The mouth is so wide
Yet all I see is sea
And azure sky
A little wave and ebb tide
Rivers leak
Salt seeps in
Heals wounds
Winds pry apart…
เพลงนี้ทำให้ฉันทำซ้ำกับมันอยู่นาน ฉันฟัง ฟัง ฟัง และฉันก็พบว่า ฉันไม่ได้กำลังหาความหมาย หรือคิดว่าจะมีคำตอบอะไรรอฉันอยู่
แค่ถ้อยคำที่เรียงตัวกันขึ้น ท่วงท่าที่คืบเคลื่อนไปตามแบบของมันเอง มีความหม่นหมอง อ่อนไหว ความเศร้า และความพลิ้ว -นั่นล่ะเสน่ห์-
เป็นออกซิเจนได้เลยทีเดียว
พอมาชุดสอง Arm’s Way ก็ทำเอาฉันแทบกระอักตาย ในเพลงหนึ่งมันถามว่า
you sure you want to spend your life in jail? how you gonna spend your life in jail?
แล้วอีกเพลงก็หอนออกมาว่า…I feel evil creeping in
ฟังชุดสองแล้วฉันก็ถอนใจด้วยความสุข…ไอ้เด็กพวกนี้ ไม่รู้ว่ามันเมายาหรือเมาชีวิต ทำไมเขียนเพลงได้ดาร์กหลอนขนาดนั้น
ก่อนชุด 3 จะออก islands ปล่อย Cyanide Breath ที่ cover จาก Cyanide Breath Mint ของ Beck ที่อยู่ในอัลบั้ม One Foot In The Grave (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ลงใน myspace ...โฮกกกกก...ชอบโคตรร ได้ฟังวงที่ชอบร้องเพลงของคนที่ชอบ
:: :: :: :: ::
ฉันว่าความทุกข์มันดูจริง รับรู้ได้ง่าย และมันชัดเจนกว่าความสุข
ความสุข เวลามันมาหาคุณมันจะมาแบบลอยๆ เบาๆ จางๆ เวลามีความสุขคุณจะลืมทุกอย่าง และคุณก็จะลืมความสุขนั้นไปในเวลาอันสั้นด้วย แต่ความทุกข์สิ นึกถึงตอนมันมาสิคุณ ทบทวนดู ยังกะแม่เหล็ก มันดูดเอาความทุกข์ทั้งหมดทั้งมวลในอดีต มันพากันมา ก่อตัวขึ้นเป็นก้อนชอนไชเข้าไปในทุกอณูในตัว และแม่ง เถียงฉันสิ ว่าคุณลืมมันง่าย
มันไม่ใช่ความโหดร้ายหรอก มันคือความจริง ถ้าให้เลือก ฉันเลือกความทุกข์
:: :: :: ::
ตอนฟัง No You Don’t single แรกของชุด 3 ที่ปล่อยใน myspace ฉันก็ชอบนะ แต่ฉันรู้สึกได้เลยแทบจะในทันที – ถึงเวลา full moon แล้ว
ฉันกลัว -ยังอาลัยอาวรณ์จันทร์เสี้ยวว่างั้น-
อัลบั้มใหม่ชื่อ Vapours แปลว่าไงนะ? ควันรึ? ไม่รู้สิ
ถึงเวลาของการคลี่คลาย ฉันอ่านเจอในเน็ต Diamonds บอกว่า “I needed to withdraw from overblown metaphors and filling every possible sonic space,”
ฉันว่า full moon ก็สวยดี หรือเธอว่าไง?
ป.ล. เอาเพลงในชุดใหม่มาให้ฟัง 2 เพลง
