คืนที่ฉันหลงทาง

Set Fire to Flames : Telegraphs in Negative | Mouths Trapped in Static

คืนก่อนฉันหลงทางและเจออัลบัมชุดนี้ ไม่ใช่โดยบังเอิญ
ฉันกำลังสงสัยว่ามีใครเคยตั้งใจเดินหลงทางไหม บางทีฉันก็ชอบบางอารมณ์ตอนหลงทาง
คลุมเครือ ขัดแย้ง ประหลาดพิลึกพิลั่นดูราวไม่มีจบสิ้น แต่อารมณ์แบบนั้น เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบเดียว

อัลบั้มนี้ออกเป็นแผ่นคู่ และออกมาตั้งแต่ปี 2003 แต่เราก็เพิ่งพบกัน ฉันโคตรดีใจเป็นบ้า ที่เจออัลบั้มนี้เอง ไม่ใช่จากการแนะนำของใครเลย ราวกับว่าได้เจอคนรักเก่าที่ตายจากไปตั้งแต่สิบชาติที่แล้ว

อย่าเข้าใจผิดคิดว่าฟังเพลงในอัลบั้มนี้ แล้วจะได้รู้สึกดื่มด่ำกับความเพราะพริ้ง เปล่าเลย มันไม่ไพเราะ แถมบางเพลงยังหลอกหลอนพิลึกพิลั่น กลิ่นของมันดูเหมือนจะป่วยจิตอยู่ในที บางเพลงภาวะคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่น กึ่งจริงกึ่งฝัน เหมือนไร้สติแต่มีสติ

แทรค  – Something About Eva Mattes in the Halo of Exploding Street Lamps… – ฟังแล้วชวนให้นึกถึงงานสตอปโมชั่นของ Quay Brothers

บางเพลงมีเสียงครวญครางแว่วดังอยู่ไกลๆ ฉันไม่มั่นใจว่าหูของฉันอาจได้ยินไปเองหรือว่าเพลงเป็นเช่นนั้นจริงๆ

Set Fire to Flames ถูกจัดอยู่ในข่าย Ambient เท่าที่ทราบและเท่าที่ได้ฟัง วงนี้ออกมาเพียงสองชุด ชุดแรก Sings Reign Rebuilder ออกในปี 2001 ฉันรู้สึกว่าดนตรีของพวกเขาลองผิดลองถูกได้มันมาก บางคนเรียกวงนี้ว่าเป็นดนตรีแนวทดลอง แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจนัก ฉันแค่ชอบฟัง

ฉันแค่มีความสุขลึกๆ กับเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของประตูที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ฟังได้ยินไกลๆ เสียงของการเคลื่อนไหวที่ดังอยู่ในความเงียบ พอได้ฟังแล้วฉันก็นึกถึงเกมเกมหนึ่งขึ้นมา มันเป็นเกมซึ่งฉันชอบมาก (เป็นเกมที่คนแนะนำให้เล่นก็ไม่เคยเล่นกับฉันแม้สักครั้งเดียว) แต่ก็ไม่มีใครอยากเล่นด้วยนัก มันก็แค่เกมง่ายๆ ไม่ต้องใช้อุปกรณ์อะไรมากนัก เพียงมีจุดเริ่มต้นและจุดหมายปลายทางก็พอแล้ว เกมเกมนี้เล่นโดยมีคนเล่นสองคนขึ้นไป

เรายืนอยู่ที่จุดเริ่มต้น และแค่เดินไปให้ถึงจุดหมาย ใครถึงก่อนชนะ แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเล่นกันในเวลากลางคืน และห้ามใช้ไฟส่องนำทาง

ครั้งหนึ่งฉันเคยเล่นเกมนี้ ฉันต่อให้ผู้ที่เล่นด้วยเดินออกไปก่อนสิบห้านาที ฉันยืนฟังเสียงฝีเท้าที่ก้าวออกไปของเขาอยู่ข้างหลัง กระทั่งเสียงนั้นค่อยๆ เงียบไป ที่หลงเหลืออยู่คือความเงียบ และประหลาดนัก เมื่อเขาเดินออกไปแล้ว ความมืดก็ยิ่งดูมืดดำลงถนัดตา ทว่าในความมืด ราวทุกสรรพเสียงดังชัดเจนขึ้นถนัดหู สวบสาบเสียงย่ำเท้าลงบนใบ้ไม้แห้งกรอบไปตามทาง

ฉันกะเวลาคร่าวๆ ประหลาดดี จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าก็ได้กลิ่นของความมืด ฉันสูดกลิ่นของมันเข้าไปเต็มปอด และเริ่มออกเดิน มันตื่นเต้นดีพิลึก ตอนกลางวันฉันรู้ตำแหน่งของหน้าผา และฉันจำได้แม่นยำ กะได้ว่ามันอยู่ตรงจุดไหน ตอนฉันเดินเลียบผ่านหน้าผานั้น รู้สึกดีพิลึก ใจหวิวๆ ฝ่ามือชื้นเหงื่อ มันเป็นแค่ผาเตี้ยๆ ถ้าตกลงไปคงไม่เจ็บมากนัก อาจจะได้แผลถลอกจากการที่เนื้อตัวเราไปครูดกับหินบ้างเล็กๆ น้อยๆ

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันก็ระแวงว่า เขาจะขี้โกงด้วยการแอบใช้ไฟฉายหรือเปล่า แต่ไม่หรอก ไฟฉายอยู่ในมือของฉันและฉันก็ถอดแบตเตอรีเควี้ยงทิ้งข้างทางไปแล้ว

คุณคิดว่าเกมนี้ใครชนะ ?

imeem music