…ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม…
เธอหยิบดินสอขึ้นมาแล้วเขียนคำว่า ธันวาคม ลงบนกระดาษ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอบรรจงเขียนซ้ำๆ อยู่เช่นนั้น ฟังเสียงลากของดินสอซึ่งปลายไส้แกนของมันมีรอยแตกหัก ครูดไปบนหน้ากระดาษ เพราะอย่างประหลาด เธอคิด
บนถนนที่ดูเหมือนจะร้างไร้ผู้คน ในตรอกซอกซอยเล็กๆ ถ้าคุณผ่านไปแถวนั้น และช่างสังเกตสักนิด คุณจะเห็นเธอ หญิงสาว วันทั้งวันฝังตัวอยู่ในร้านกาแฟ และถ้าคุณมีเวลาว่างเหลือเฟือที่จะเฝ้ามองดูเธอ คุณจะพบอีกว่า ในบางวัน บนถนนเล็กๆเส้นนั้น เธอจะเดินสลับเข้าออกระหว่างร้านกาแฟและคาเฟ่ เธอใช้เวลาอยู่ในนั้นกับหนังสือ อ่าน อ่าน อ่าน และอ่าน เธอพลิกเปิดหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ ทว่าดูราวกับมันไม่เคยจะสิ้นสุด ราวกับว่าหนังสือที่เธออ่านนั้นไม่มีวันจบลงยังไงยังงั้น และนานๆครั้งเธอจะหยิบสมุดขึ้นมาเขียนบางอย่างลงไปในนั้น
เดือนธันวาคมของประเทศเขตร้อน เรียกได้ว่าอากาศดีพอสมควร เธอว่างเว้นจากการงาน เวลาของการพัก แต่ละวันผ่านไป เธอเฝ้านับถอยหลัง รอคอยวันที่จะได้กลับไป และนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน เผชิญหน้ากับจอคอมพิวเตอร์ เพื่อนร่วมงานที่แสนคุ้นเคย
…ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม ธันวาคม…
เธอบรรจงเขียนซ้ำๆ อยู่เช่นนั้น ฟังเสียงลากของดินสอซึ่งปลายไส้แกนของมันมีรอยแตกหัก ครูดไปบนหน้ากระดาษ
+ + + + +
