หนังสือที่อ่านไม่จบ

โดยความบังเอิญ ฉันพบหนังสือเล่มหนึ่ง มันเป็นหนังสือไร้ชื่อ ไม่ปรากฏว่าผู้แต่งเป็นใคร

ฉันเริ่มอ่านหนังสือเล่มนี้วันละย่อหน้า บางครั้งก็อาจมากเกินหนึ่งหน้า

แรกทีเดียวฉันอ่านมันอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะมีหนังสือหลายเล่มทีเดียวที่ยืนสงบนิ่งรอฉันอยู่บนเชล์ฟ

ฉันรักการอ่าน แต่คงน้อยเกินไปที่จะอ่านทุกเล่ม และฉันเพิ่งพบว่าฉันไม่รู้สึกอยากอ่านหนังสือมากเท่าก่อนหน้านี้อีกแล้ว

เมื่อวันเวลาล่วงเลย เหตุการณ์หรือสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ล้วนผ่านการกลั่นกรองจากประสบการณ์ในชีวิตที่มีก่อนหน้า การอ่านก็เช่นกัน บ่อยครั้งฉันพบว่า หนังสือบางเล่มก็คล้ายกัน เหมือนกันไปหมดเสียจนน่าเบื่อ ส่วนหนังสือบางเล่มก็ช่างแปลกแยกเหลือหลาย ยากนักต่อการทำความเข้าใจ หนังสือบางเล่ม เพียงแค่หนึ่งบรรทัดก็ทำให้ฉันเลิกอ่านมันไปเลย

ไม่บ่อยนักที่จะย้อนกลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิมที่เคยอ่านจบไปแล้ว บางเล่มมีอิทธิพลกับการหายใจอย่างซับซ้อน มันทำให้ต้องย้อนกลับไปอ่านครั้งแล้วครั้งเล่า แง่มุมใหม่ๆงอกเงยออกมาจากการอ่านซ้ำๆ ย้ำๆ

โดยความบังเอิญ ฉันพบหนังสือเล่มหนึ่ง และฉันเริ่มอ่านมันช้าๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

หนังสือไร้ชื่อ เมื่อพลิกเปิด ฟุ้งกลิ่นกระดาษไม่คุ้นเคย ลักษณะอักขระมีอัตลักษณ์ เนื้อหาไม่น่าตื่นเต้น แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ที่ต้องอ่านสักหนึ่งย่อหน้าก่อนเข้านอน

ความคุ้นเคยเพิ่งเริ่มก่อตัวยังไม่ทันไร ขณะพลิกเปิดหน้าถัดไป ฉับพลันตัวอักษรก็อันตรธานหาย ปรากฏเพียงหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า – ฉันไม่สามารถอ่านมันได้อีก

หนังสือที่อ่านไม่จบ สิ่งเดียวที่พอจะทำได้คือกรีดเปิดหน้ากระดาษว่างเปล่า สูดกลิ่นกระดาษไม่คุ้นเคยนั้นไปเรื่อยๆ จนกว่าตัวหนังสือจะปรากฏอีกครั้ง เมื่อมันอยากให้ฉันอ่าน