พฤศจิกายน

ความเย็นแปลกหน้าทักทายฉันหน้าประตูระเบียง เมื่อเยี่ยมหน้าออกไป

ฉันก็แค่อยากจะมองดูท้องฟ้า … อืมม เธอมาแล้วสินะ ใช่สิ..นี่มันพฤศจิกายนแล้ว

พฤศจิกายน สำหรับฉันแล้ว..มันน่าประทับใจ ทว่าไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีนัก เขาว่ากันว่ามันเริ่มหนาวแล้ว แต่สำหรับที่นี่ ที่ที่ฉันยืนอยู่ อากาศมันคาบลูกคาบดอกชอบกล ร้อนๆ หนาวๆ แปลกเปลี่ยวราวจิตใจคนป่วย


พฤศจิกายนครั้งนี้สำหรับฉัน ก็เหมือนครั้งก่อนๆ ฉาบเคลือบไปด้วยไอซิ่งสีเทา ความหนาวเย็นมัวซัวสีมอซอ

อันที่จริงฉันไม่อยากจะอ้างนิทซ์เช่อีกแล้ว เพราะมันวนเวียนซ้ำซาก ทว่า ความจริงในชีวิตมันวนเวียนซ้ำซากอุบัติซ้ำชั่วนิรันดร์เหมือนที่นิทซ์เช่ว่าไว้ ทุกสรรพสิ่งหวนกลับมา ผิดเพี้ยนไปเพียงแค่ตัวละคร

ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันหวาดกลัวอยู่ลึกๆ แม้จะแสร้งทำเป็นลืม

…ต้องมีทักษะในการใช้ชีวิตมากเพียงไรนะ ถึงจะรับมือกับการณ์อุบัติซ้ำเช่นนั้นได้

เข้าพฤศจิกาคนบ้าก็พากันออกมาเดินพาเหรด

ความป่วยไข้ของคนจิตใจอ่อนไหว มักสำแดงออกมาในช่วงนี้ อาการกำเริบปางตาย ไร้หนทางเยียวยา คงต้องรอเวลา ไม่นานอาการมันคงทุเลาลงหรืออาจต้องปล่อยให้ตายจากไปเงียบๆ

พฤศจิกาที่รัก เธอทิ้งฉันไว้กับเสียงครวญครางของโมบายเมื่อมันถูกโบยตีโดยสายลม

มันไม่ใช่เสียงที่น่าฟังนัก ทว่าไร้ทางเลือก

คล้ายว่าพฤศจิกายนบอกฉัน ปลอบอกปลอบใจให้ฟังเพลง – ฟังสิฟัง หยิบมันขึ้นมาฟัง บทเพลงของ Brett Anderson

ราวสัตว์เลี้ยงเชื่องๆ ฉันทำตามอย่างว่าง่าย ไม่ขัดขืน (คล้ายกลัวว่าพฤศจิกายนจะลงโทษ)

Brett กระซิบแผ่วเบา

…We’re like clowns, Tumbled into town now

Are full of pain now, It all seems so absurd

When every sentence and every word, Is so painful…

โอ คำปลอบใจชี้ทางฉันไปไหน

…ดินแดนรกร้างว่างเปล่า

พฤศจิกายนเดินทางมา และตลอดทั้งเดือนเป็นงานคาร์นิวัลของเหล่าคนวิกลจริต…