ก้าวย่างระหว่าง ศูนย์ถึงสี่สิบ

00 กำลังคิดถึงวันหนึ่ง วันหนึ่งที่เขาไม่รู้สึกเหนื่อยหน่าย ไม่ท้อแท้ ไม่หวาดกลัว ไม่หวัง ไม่ต้องการ วันนั้นมันอยู่แค่เอื้อม
เขาเฝ้านึกถึงวันนั้นอยู่ตลอดเวลาว่า… บางทีอาจมีใครสักคนที่เขารู้จัก แม่หรือพี่น้อง พวกเขาอาจเข้าไปนั่งจ่อมจมอยู่ในห้องนอนของเขา เกลือกกลิ้งและร่ำไห้อยู่บนเตียงนอนแล้วลืมตาโพลงมองดูภาพ sleep ซึ่งถูกตรึงไว้กับเพดานห้อง
ฉันจะหยุดเวลาตัวเองไว้ที่เลข 40 เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยพูดประโยคคล้ายกันนี้กับใครสักคน อาจบางทีมันเป็นคำพูดที่เขาพูดกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาเฝ้าคิด…
ก้าวย่างระหว่างห้องน้ำถึงห้องนอน 12 ก้าว
ก้าวย่างระหว่างประตูบ้านถึงถนน 57 ก้าว
ก้าวย่าง…ก้าวย่างระหว่าง 0 ถึง 40

00 เฝ้านึกอาจมีใครสักคนในบ้านหรืออาจเป็นหญิงสาวคนนั้น ที่เข้าไปในห้องทำงานของเขา นิ่งฟังเสียงเพลงที่เขามักจะเปิด ไล่นิ้วมือไปตามสันหนังสือบนชั้นและหยิบเล่มใดเล่มหนึ่งออกมา ลูบปกหนังสือช้าๆ ใช้นิ้วกรีดเปิดไปเรื่อยๆ กระทั่งหน้าสุดท้าย

คงจะมีใครสักคนทำเช่นนั้นหรืออาจไม่มี…

00 จ้องมองใบหน้าซึ่งหลับใหลอยู่เหนือไม้ค้ำ บนเพดานห้อง
เขาเริ่มนับ หนึ่ง…สอง…สาม…สี่…

กลางความเงียบ เสียงเข็มวินาทีกระดิก ติก…ติก…ติก…

ห้า…หก…เจ็ด…แปด…ติก…ติก…ติก…

เก้า…สิบ…สิบเอ็ด…สิบสอง…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…………..ติก…………..

สามสิบเจ็…สามสิบแปด…สามสิบเก้า…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…ติก…